Φάρμακα που κοστίζουν 50 ευρώ στην Αμερική, εδώ κάνουν 1500 ευρώ

Εν όσο οι γιατροί στο νοσοκομείο Ελπίς «παλεύουν να βρουν φάρμακα για τους ασθενείς με με τρομαγμένα μάτια», ο Διοικητής του νοσοκομείου, Θεόδωρος Γιάνναρος καταγγέλει πως φάρμακα και σκευάσματα για καρκινοπαθείς που στην Αμερική και την Ιταλία έχουν κόστος 50 ευρώ, στην Ελλάδα, βάσει ΦΕΚ πωλούνται στον ΕΟΠΥΥ 1500 ευρώ.

Ο διοικητής του νοσοκομείου μίλησε στην πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ

 πηγή: iefimerida 

 

Εμπάργκο υλικών σε έξι νοσοκομεία

Οι προμηθευτές αναστέλλουν και τις επί πιστώσει παραδόσεις σε όλο το ΕΣΥ

Πηγή: Καθημερινή - Της Πεννυς Μπουλουτζα

 "..Μετά την άρση της πίστωσης στους ασφαλισμένους του ΕΟΠΥΥ εκ μέρους των φαρμακοποιών, και οι προμηθευτές αναλώσιμων υγειονομικών υλικών προχωρούν σε εμπάργκο σε έξι μεγάλα νοσοκομεία της χώρας, αλλά και σε παύση των επί πιστώσει παραδόσεων υλικών σε όλα τα δημόσια νοσοκομεία.

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Προμηθευτών Ιατρικών Ειδών -ΠΑΣΥΠΙΕ, σε έκτακτη γενική συνέλευση αποφάσισε την πλήρη διακοπή τροφοδοσίας με υλικά (σύριγγες, γάζες, γάντια κ.ά.) από την ερχόμενη Τρίτη στα νοσοκομεία «Ευαγγελισμός», «Γ. Γεννηματάς», «Σωτηρία», νοσοκομείο Ρόδου και στα πανεπιστημιακά «Αττικόν» και Αλεξανδρούπολης.

Παράλληλα, όλα τα δημόσια νοσοκομεία από την ερχόμενη Τρίτη θα πρέπει να πληρώνουν επιτόπου για την παραλαβή υλικών. 

Οι προμηθευτές διαμαρτύρονται για τη συσσώρευση χρεών ενάμιση έτους και τα οποία φτάνουν τα 150 εκατ. ευρώ. Πολλά νοσοκομεία δεν έχουν ρευστότητα για να πληρώσουν τους προμηθευτές, ωστόσο, ακόμα και στην περίπτωση που υπάρχουν χρήματα, η εξόφληση «σκοντάφτει» στο Ελεγκτικό Συνέδριο. 

Οπως αναφέρεται σε επιστολή που απέστειλε ο ΠΑΣΥΠΙΕ την περασμένη Τετάρτη στον υπηρεσιακό πρωθυπουργό κ. Παν. Πικραμμένο με κοινοποίηση στους υπουργούς Υγείας και Δικαιοσύνης Χρ. Κίττα και Χρ. Γεράρη, 

το αρμόδιο τμήμα του Ελεγκτικού Συνεδρίου δεν θεώρησε εντάλματα πληρωμής αναφορικά με τις δαπάνες των νοσοκομείων για ιατροτεχνολογικό υλικό, με την αιτιολογία ότι η νομοθετική διάταξη που νομιμοποίησε τις προμήθειες αυτές (πρόκειται για εξωσυμβατικές προμήθειες που έγιναν έως ότου ολοκληρωθούν οι σχετικοί διαγωνισμοί) «αντίκειται σε κανόνες δικαίου υπερκείμενης νομοθετικής ισχύος».

Στήριξη στον ΕΟΠΥΥ

Στήριξη στο οικοδόμημα του ΕΟΠΥΥ παρείχε χθες ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ κ. Φώτης Κουβέλης, ο οποίος ωστόσο σημείωσε την ανάγκη εξασφάλισης της χρηματοδότησης του Οργανισμού..."

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100004_02/06/2012_484219

 .......................................

Greece debt creating healthcare crisis, warn chemists

Greek public insurers' inability to pay bills combined with worsening shortage of prescription drugs is causing panic...

guardian.co.uk/

ΙΙ. Από την εποχή του Λαφάργκ στην εποχή Λαγκάρντ

1880 - 2012 :  Τα συστήματα συναλλαγματικής ισοτιμίας

Α) 1880 - 1944

Ο κανόνας του χρυσού

Όλα τα σημαντικά νομίσματα παγκοσμίως ήταν συνδεδεμένα με τον χρυσό.
Χαρακτηρίστηκε από περιόδους ανόδου και ύφεσης, ενώ τέθηκε εκτός ισχύος στις περιόδους των δύο παγκοσμίων πολέμων.

Το σύστημα αυτό ίσχυσε από την αρχή του 20ου αιώνα έως και τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, οπότε και σταδιακά εγκαταλείφτηκε από τις χώρες που το ακολουθούσαν έως τότε. Μετά τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και κυρίως από το 1920 έως το 1935  υπήρξε μια διεθνής προσπάθεια για την επαναφορά του συστήματος του κάνονα του χρυσού με πολλά προβλήματα και πολλές δυσλειτουργίες. Έτσι καθόρισαν την αντιστοιχία 1 ουγκιάς χρυσού στα 35 δολάρια.

 

Β) 1944 - 1971 

Σύστημα "Μπρέτον Γουντς"

Προσδιόριζε  τις σταθερές ισοτιμίες μεταξύ των νομισμάτων των 44 συμμαχικών χωρών που συμμετείχαν σε αυτό, με την λήξη του 2ου παγκοσμίου πολέμου.Ταυτόχρονα ιδρύθηκαν η Παγκόσμια Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

Το σύστημα αυτό διέφερε από το κλασικό σύστημα του κανόνα του χρυσού των αρχών του 20ου αιώνα στο ότι οι ισοτιμίες των νομισμάτων των χωρών που συμμετείχαν ήταν σταθερές μεν σε σχέση με τον χρυσό, δεν ήταν όμως τα νομίσματα τους απ’ ευθείας μετατρέψιμα σε χρυσό.

Μετατρεψιμότητα σε χρυσό διατηρούσε μόνο το αμερικάνικο δολάριο στην τιμή των 35 δολαρίων ανα ουγγιά χρυσού.

Οι υπόλοιπες χώρες καθόριζαν τις ισοτιμίες τους σε σχέση με τον χρυσό μόνο έμμεσα καθώς υπολόγιζαν την σχέση εθνικού νομίσματος ανά ουγγια χρυσού που επιθυμούσαν και όριζαν αντίστοιχα την ισοτιμία τους με το δολάριο. 

Το δολάριο έτσι έγινε «παρεμβατικό νόμισμα» για την διατήρηση των συναλλαγματικών ισοτιμιών. 


Ακόμα, σύμφωνα με το σύστημα αυτό οι επί μέρους χώρες μπορούσαν αν υπήρχε σχετική νομισματική αναγκαιότητα να προχωρήσουνε σε υποτίμηση του εθνικού τους νομίσματος έως και 10% χωρίς την άδεια αλλά με την επίβλεψη του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Αν υπήρχε αναγκαιότητα για υποτίμηση μεγαλύτερη του 10% τότε έπρεπε να υπάρχει σχετική έγκριση από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο.

 

* Σύστημα σταθερών ισοτιμιών του Μπρέττον Γουντς 

*Στο Μπρέτον Γουντς το δολάριο έγινε... χρυσό

Γ) 1971 - 2012 

Εποχή των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών.

 

Τελικά το 1971 με απόφαση του προέδρου Ρ. Νίξον, οι ΗΠΑ εγκαταλείπουν την μετατρεψιμότητα του δολαρίου σε χρυσό και μαζί μ’ αυτήν το σύστημα σταθερών συναλλαγματικών ισοτιμιών του Bretton Woods. Έτσι αρχίζει η νεότερη εποχή των κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών.

Η αγορά συναλλάγματος (αγγλ. Foreign exchange market, συντ. Forex) είναι παγκόσμια χρηματοοικονομική αγορά στην οποία συμμετέχουν όλα τα χρηματοοικονομικά κέντρα του κόσμου και στην οποία γίνεται η αγοραπωλησία όλων των εθνικών νομισμάτων. 

Με τον όρο συναλλαγματική αγορά εννοούμε κυρίως τον κλειστό δια-τραπεζικό κύκλο και επενδυτικές τράπεζες του πλανήτη, και το σύνολο των "οver-the-counter" (δηλαδή εξωχρηματιστηριακών, μικρότερες τράπεζες, θεσμικοί επενδυτές, πολυεθνικές επιχειρήσεις, hedge funds κ.ο.κ.).

 

* Το 1971 το 90% του κεφαλαίου που είχε σχέση με διεθνείς συναλλαγές  ήταν συνδεδεμένο με την πραγματική οικονομία και το 10% ήταν κερδοσκοπικού χαρακτήρα.

* Σήμερα το υπολογίζεται πως πάνω από το 95%  αυτών των κεφαλαίων είναι αποκλειστικά κερδοσκοπικά και μόνο ένα μικρό ποσοστό είναι συνδεδεμένο με την πραγματική οικονομία.

- Οι αγορές έχουν  απορρυθμιστεί.-

  

α) Η ασιατική κρίση το 1997 ήταν μια απόδειξη της απορρύθμισης των αγορών.


"..Οσο προχωρεί το 2011, το αρχιτεκτόνημα «Μπρέτον Γουντς 2» που δημιούργησε η Ασία μετά την κρίση του 1997 δεν παραπαίει απλώς, αλλά θέτει σε κίνδυνο κρατικό πλούτο τρισεκατομμυρίων δολαρίων. Ρομαντικές ιδέες περί επιστροφής στο πρώτο Μπρέτον Γουντς, τον κανόνα του χρυσού, είναι μη ρεαλιστικές σε ένα παγκόσμιο σύστημα με τόση μόχλευση και αδιαφάνεια όσο το δικό μας. Το ίδιο και η διάσωση του διαδόχου του, που είδε την Ασία να δημιουργεί ντε φάκτο ισοτιμίες συνδεδεμένες με το δολάριο και να συσσωρεύει βουνά συναλλαγματικών αποθεμάτων για να τις προστατεύσει"

«ΠPOΪON του παρελθόντος» χαρακτήρισε το διεθνές σύστημα συναλλαγματικών ισοτιμιών ο πρόεδρος της Κίνας Χου Zιντάο, όπως επισκέπτεται αύριο τις Ηνωμένες Πολιτείες.... Ως τομέα συνεργασίας το Πεκίνο αξιολογεί τη βιομηχανία του διαστήματος."

β) Νομισματικό πόλεμο έφερε η βαθιά ύφεση

Η ΥΦΕΣΗ του 21ου αιώνα απειλεί να φέρει τον πλανήτη μπροστά σε μια σφοδρή συναλλαγματική σύγκρουση..

Νομισματικός πόλεμος είναι μια κατάσταση στις διεθνείς σχέσεις όπου οι χώρες ανταγωνίζονται μεταξύ τους προκειμένου να επιτύχουν χαμηλότερη συναλλαγματική ισοτιμία για το νόμισμά τους και να βάλουν φραγμούς στις εισαγωγές προϊόντων.

Στην τρέχουσα φάση της οικονομικής κρίσης καμιά από τις μεγάλες δυνάμεις του πλανήτη δεν θέλει να έχει ισχυρό νόμισμα. Παντού η ζήτηση συρρικνώνεται, είτε λόγω της λιτότητας, είτε λόγω της ανεργίας, είτε γιατί τα εισοδήματα των πολιτών είναι χαμηλά. 

Από τη μια πλευρά βρίσκονται περισσότερο αναπτυγμένες οικονομίες όπως οι ΗΠΑ ή η Μεγ. Βρετανία και η Γερμανία, που αναμένουν συνέχεια της υποτονικής ζήτησης στην οικονομία τους τουλάχιστον έως τα τέλη του 2011.
Ετσι, η ανάπτυξή τους εξαρτάται άμεσα πια από τις εξαγωγές τους.

Από την άλλη, οι κορυφαίες αναδυόμενες οικονομίες του κόσμου, όπως η Κίνα, που στηρίζουν την ανάπτυξή τους εδώ και χρόνια στις εξαγωγές. Και οι δύο πλευρές γνωρίζουν ότι ένα υποτιμημένο νόμισμα καθιστά πιο φθηνές τις εξαγωγές τους στις διεθνείς αγορές.

Οι ανεπτυγμένες οικονομίες που έχουν αποθεματικά νομίσματα, «Τυπώνουν χρήμα», προκειμένου να αγοράσουν ομόλογα και άλλες αξίες από τις τράπεζες. Στόχος τους η χορήγηση άφθονης ρευστότητας, προκειμένου να αναθερμανθεί ο τραπεζικός δανεισμός και να πάρει ξανά μπρος η οικονομία τους....

Οι αναδυόμενες οικονομίες, από την πλευρά τους, απαντούν με παρεμβάσεις στις αγορές συναλλάγματος (για παράδειγμα αγοράζουν δολάρια και πωλούν το δικό τους νόμισμα), με στόχο να πέσει η αξία των νομισμάτων τους και να συντηρήσουν την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών τους.

Η κλιμάκωση αυτών των πρακτικών κορυφώνεται στη σύγκρουση της Κίνας με τις ΗΠΑ για το υποτιμημένο γουάν και κάνει αρκετούς ειδικούς να μιλούν για το ξεκίνημα ενός νομισματικού πολέμου ανάλογου με αυτόν που βίωσε η ανθρωπότητα στη δεκαετία του 1930.



* http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=211908

* Το αρχιτεκτόνημα «Μπρέτον Γουντς 2» παραπαίει 

 * Προϊόν του παρελθόντοςτο ισχύον σύστημα ισοτιμιών 

- Χάνες Σβόμποντα:

«Υπάρχει περιθώριο για αλλαγές» στο μνημόνιο τονίζει ο πρόεδρος των ευρωπαίων Σοσιαλιστών ( 27/05/2012)

" Καθώς όμως η πολιτική της λιτότητας, την οποία με υπέρμετρο ζήλο πολλοί υποστηρίζουν, έχει αποτύχει να φέρει αποτελέσματα επειδή ενίσχυσε την ύφεση, πρέπει να εφαρμόσουμε μια νέα στρατηγική.

Αυτή μπορεί να είναι μόνο ευρωπαϊκή, με ισχυρότερο ρόλο για την ΕΚΤ και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων και με τα ευρωομόλογα. 

Ορισμένες προτάσεις για την προώθηση δημοσίων επενδύσεων ώστε να επιστρέψουν στα προ της κρίσεως επίπεδα βρίσκονται επίσης στο τραπέζι.

Είναι σημαντικό να αλλάξει ο "χρυσός κανόνας" της δημοσιονομικής περιστολής σε έναν "χρυσό κανόνα" ισορροπίας του προϋπολογισμού μέσω επενδύσεων για την ανάπτυξη».

* «Μεταρρυθμίσεις ή έξοδος από το ευρώ»

- Μέρκελ: «Όχι» ευρωομόλογα

 

Επίλογος 

Με  ένα απόσπασμα απο το εξαιρετικό άρθρο του Ν. Ξυδάκη. 

" Ενώπιον αυτής της πολυρηγμάτωσης υπάρξεων και συνειδήσεων, τα καθήκοντα όποιας ηγεσίας αναδυθεί, όποιας κυβέρνησης προκύψει από την εκλογή της 17ης Ιουνίου, είναι τεράστια και πολύμορφα. 

Το πιο επείγον όμως είναι η άμεση υλική ανακούφιση των απελπισμένων και η ψυχική τους επανασύνδεση με το σώμα των επιπλευσάντων. Αυτή είναι η ουσιώδης επαναδιαπραγμάτευση: η ανάκτηση της ανθρωπιάς. 

Τα θύματα της κρίσης δεν είναι οι ανάξιοι, οι χειρότεροι, οι απόβλητοι, όπως πιθανότατα αισθάνεται ένας νοικοκύρης οικογενειάρχης που έμεινε άνεργος. 

Ο κοινωνικός βίος δεν είναι άλογος, δεν είναι αρένα μίσους, δεν είναι το χομπσιανό σύμπαν του bellum omnium contra omnes: αυτό πρέπει πρώτα να αποκατασταθεί." 

* Μεταξύ φόβου και απόγνωσης

Ι. Από την εποχή του Λαφάργκ μέχρι την εποχή της Λαγκάρντ.

Α. " ποιός από τους τοκογλύφους θα πληρώνοταν πρώτος..."

" Στους τελευταίους αιώνες, διεξάγονταν μια μονομαχία μέχρι θανάτου ανάμεσα στη Γαλλία και την Αγγλία για το ποιός θα είχε το αποκλειστικό δικαίωμα να πουλάει στην Αμερική και στις Ινδίες. Χιλιάδες άνθρωποι, νέοι και ρωμαλέοι, έβαψαν με το αίμα τους κόκκινες τις θάλασσες στη διάρκεια των αποικιακών πολέμων του 11ου, του 16ου και του 18ου αιώνα.

Τα κεφάλαια πλεονάζουν όπως και τα εμπορεύματα. Οι κεφαλαιούχοι δεν ξέρουν πιά, πού να τα τοποθετήσουν. 

Στρέφονται, τότε προς τα ευτυχισμένα έθνη όπου οι άνθρωποι τεμπελιάζουνε στον ήλιο σαν τις σαύρες, καπνίζοντας τσιγάρα για να τοποθετήσουν σιδηροδρομικές γραμμές, να χτίσουν εργοστάσια και να εισάγουν την κατάρα της εργασίας. 

Και ένα ωραίο πρωί, αυτή η εξαγωγή γαλλικών κεφαλαίων τερματίζεται εξ αιτίας διπλωματικών περιπλοκών: Στην Αίγυπτο, η Γαλλία η Αγγλία και η Γερμανία ήταν έτοιμες να μαλλιοτραβηχτούν για να βρούν ποιός από τους τοκογλύφους θα πληρώνοταν πρώτος..."

L' ECALITE 1880

Πωλ Λαφαργκ

Μετάφραση: Βασίλης Καραπλής
Εκδόσεις: ελεύθερος τύπος 

Β. " σκέφτομαι τα παιδιά του Νίγηρα, συνεχώς"

" Οι Ελληνες γονείς θα πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη για τα παιδιά τους.  

"Σκέφτομαι πολύ περισσότερο τα μικρά παιδιά ενός μικρού σχολείου στον Νίγηρα που κάνουν μαθήματα δύο ώρες την ημέρα, όπου τρεις μαθητές μοιράζονται μία καρέκλα και που θέλουν να έχουν μια εκπαίδευση. Σκέφτομαι αυτούς συνεχώς. Γιατί θεωρώ ότι χρειάζονται περισσότερη βοήθεια από ότι οι άνθρωποι στην Αθήνα" 

"  Το ΔΝΤ δεν έχει πρόθεση να αμβλύνει τους όρους του πακέτου λιτότητας της χώρας."

Κριστίν Λαγκάρντ
  
Επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου

"Guardian" , Μάϊος 2012 

 

Γ. Η Λαγκάρντ ο Νίγηρας και η φορολογική ευαισθησία 

" αξίζει να θυμηθούμε πως ο Νίγηρας τελούσε υπό γαλλική κατοχή μέχρι το 1960...είναι ακόμη πιο ενδιαφέρων, όμως, ο ρόλος που έπαιξε ο Νίγηρας στη σύγχρονη ιστορία. Γιατί ήταν χάρη στα πλαστά κυβερνητικά έγγραφα που έδειχναν ότι ο Νίγηρας είχε πουλήσει στο Ιράκ μεγάλες ποσότητες ουρανίου που οι ΗΠΑ, με τη συγκατάθεση της Γαλλίας και της Βρετανίας, νομιμοποίησαν τον πόλεμο στο Ιράκ, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι ο Σαντάμ είχε προμηθευτεί όπλα μαζικής καταστροφής ώστε να παραβιάσουν τις συνθήκες της χώρας με τα Ηνωμένα Έθνη.

Χάρη στο Νίγηρα η Γαλλία είχε την ευκαιρία να συμμετάσχει στο πάρτι τρισεκατομμυρίων της ‘ανοικοδόμησης’ του Ιράκ και της εκμετάλλευσης των κοιτασμάτων του σε πετρέλαιο, τα οποία, παρεμπιπτόντως, αποδείχτηκε, μόλις πρόσφατα, πως είναι τα μεγαλύτερα στον κόσμο Έτσι σήμερα η Γαλλία είναι η δεύτερη πιο ενεργός χώρα στον κόσμο σε εταιρική παρουσία στο Ιράκ, με 123 γαλλικές εταιρίες σε αυτό "

 

 * Tο «σύνδρομο της ύβρεως» και η άσκηση της εξουσίας  

" Το σύνδρομο της ύβρεως δεν είναι, προς το παρόν, ένας παραδεδεγμένος ιατρικός όρος, αλλά η «μέθη της εξουσίας» είναι μια υπαρκτή κατάσταση.

που ανοίγει την κουβέντα για ένα θέμα συναρπαστικό, αρκετά πρωτότυπο και συνάμα πολύ λεπτό κι ευαίσθητο στον βαθμό που αγγίζει λεπτά σημεία της σχέσης της ιατρικής με την ευρύτερη πολιτική. 

Ο Οουεν πραγματεύεται θέματα μεγάλης σημασίας που η πρόσφατη ιστορία έδειξε ότι παρέμειναν καλυμμένα παρά την αναμφίβολα μεγάλη σημασία τους και, κυρίως, τις συνέπειές τους για τις τύχες των λαών."

" Το παιχνίδι συνεχίζεται"

- Θα μπορούσατε να διαβλέψετε στον αυριανό κόσμο;

 Κώστας Αξελός: "Ο αυριανός κόσμος, ο βιομηχανικός, μαζικός, μηδενιστικός, ηλεκτρονικός και τεχνικοποιημένος πολιτισμός, θα τεχνικοποιήσει ακόμη και τη φαντασία. Υπάρχει ένα πέρα από την τεχνική; Και από ποιον κυριαρχείται η τεχνική;  

Δεν μπορώ να απαντήσω."

 Update ( Μάϊος 2009 )

1.

  Ο παράνομος στοχαστής, Αξελός Κ.

(Το ΒΗΜΑ, Μπακουνάκης)

[ ]...Και για το Παιχνίδι του Κόσμου είχε πει στον ίδιο συνομιλητή του: «Ως τώρα ο κόσμος υπαγόταν πάντοτε σε ένα Απόλυτο, τη Φύση, τον Θεό, τον Ανθρωπο (τη θέληση και τη σκέψη του). Τα τρία αυτά απόλυτα είναι ήδη νεκρά ή έχουν περάσει στη φάση του τέλους τους. Στη θέση τους έχουμε να αντιμετωπίσουμε τον ίδιο τον κόσμο, που είναι το σύνολο των συνόλων των παιχνιδιών που μας φανερώνονται και με τα οποία παίζουμε.

Ο άνθρωπος είναι ο μεγάλος συμπαίκτης του παιχνιδιού του κόσμου, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι μόνο παίκτης, είναι επίσης ο «εμπαιζόμενος», το άθυρμα».

Σαν να συμμερίζεται την απορία εκείνου του ακροατή του Βούδα που λοιδορεί τον «λυτρωτή» ότι δεν δίνει απαντήσεις σε τίποτε, ο Κώστας Αξελός δίνει απαντήσεις, αλλά μέσω ενός ερωτηματικού τρόπου. Η σκέψη του είναι εξαιρετικά ερωτηματική και τα γραπτά του περιέχουν πλήθος ερωτημάτων αλλά και ερωτηματικών. Γιατί σκεφτόμαστε; Τι να πράξουμε; είναι οι τίτλοι δύο περίφημων διαλέξεών του (στα ελληνικά από τις εκδόσεις Νεφέλη).

* Η σκέψη και η πράξη

Ο Αξελός δεν είναι στοχαστής του εργαστηρίου. Χωρίς να ακολουθεί τις μόδες της εποχής, που συχνά - πυκνά φέρνουν στον αφρό των media φιλόσοφους και «φιλόσοφους», έχει θέσεις και ερωτήματα για το κράτος, τα πανεπιστήμια, τις εκκλησίες, τα κόμματα, τα ΜΜΕ, τις ιδεολογίες, την οικολογία, την τεχνική.

Κριτικός απέναντι στο «θλιβερό» κράτος, ιδιαίτερα το ελληνικό, κριτικός απέναντι στην πολιτική, «που δεν αποτελεί παρά μια τεχνικογραφειοκρατική διαχείριση για τους εκάστοτε κυβερνώντες όσο και για τους εκάστοτε αντιπολιτευόμενους», κριτικός για τα πολύμορφα μαζικά μέσα «ενημέρωσης», «που εξαντλούν τα όρια αντοχής όλων των κοινωνιών και πολιτευμάτων», κριτικός με τη μεταστροφή του ανθρώπου σε «οικονομικό κτήνος», κριτικός με την οικολογία, «που μπορεί να ονομάζει ορισμένα δεινά, να προβαίνει σε αρνήσεις, αλλά δεν βλέπει τις προϋποθέσεις και τις ανάγκες του σημερινού και αυριανού κόσμου, μένει νοσταλγική», ο Αξελός, όσο και αν αυτό φαίνεται ηθικολογικό, κάνει προτάσεις.

Στο τι να πράξουμε;  "με τη στοχαστική ή τη σκεπτόμενη πράξη."

«Να προσπαθήσουμε να στεκόμαστε και να κρατιόμαστε όσο γίνεται πιο όρθιοι, σε μια στάση στοχαστικής εγρήγορσης, ακόμη και ιδίως όταν όλα ισοπεδώνονται, έρπουν και μηδενίζονται». «Να μην ξεχνάμε πως η φύση, δυνατότερη από τον άνθρωπο, την επιστήμη και την τεχνική, απεριόριστη αλλά όχι αναγκαστικά άπειρη, έχει τα όρια της ανοχής και της αντοχής».

«Να αφομοιώσουμε την πορεία της παγκόσμιας ιστορίας, όπου όλες οι ιδεολογίες χρεοκόπησαν, όσο κι αν εν μέρει πέτυχαν, και να αντιτάξουμε στον δεσπόζοντα πολιτικαντιδισμό μια πιο νηφάλια ένταξη και αντίσταση που να μη στηρίζεται στην απάτη και στην εξαπάτηση, στην κερδοσκοπία και στην εκμετάλλευση».

Θα μπορούσαμε να παραθέσουμε και άλλες τέτοιες φράσεις.

Αλλά ο Αξελός δεν θέλει να δώσει έναν οδηγό δράσης. Θέλει να παίξει ένα «δόλιο» παιχνίδι που θα μας οδηγεί διαρκώς στο ερώτημα:

Τι να πράξουμε; "Είναι φανερό ότι το παιχνίδι συνεχίζεται."

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=81102

............................

2.

"Μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει έτσι;"

 Κώστας Αξελός: " Η φιλοσοφία σήμερα δεν μπορεί

 να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν"

(Καθημερινή του Γ. Δουατζή)

[ ]...

-Τέλος των ιδεολογιών;

Οι ιδεολογίες γενικευόμενες πεθαίνουν. Μετά από αυτές, μια μέση απατηλή νοοτροπία θα κυριαρχήσει για πολύ.

- Με ποια χαρακτηριστικά;

Εχει στοιχεία από όλα. Λίγο φιλελεύθερα, λίγο σοσιαλιστικά, λίγο χριστιανικά, λίγο εβραϊκά, λίγο προλεταριακά, λίγο αστικά, λίγο από τις φιλοσοφίες, αλλά είναι πάντα ένα μπέρδεμα, χωρίς αυτό να είναι σκέψη. Κάνει τους ανθρώπους να νομίζουν ότι σκέπτονται.

- Μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει έτσι;

Η τεχνική προχώρησε με γιγαντιαία βήματα. 
 Ο άνθρωπος, όμως, αμφιβάλλω πολύ.

- Θα μπορούσατε να διαβλέψετε στον αυριανό κόσμο;

Ο αυριανός κόσμος, ο βιομηχανικός, μαζικός, μηδενιστικός, ηλεκτρονικός και τεχνικοποιημένος πολιτισμός, θα τεχνικοποιήσει ακόμη και τη φαντασία. Υπάρχει ένα πέρα από την τεχνική; Και από ποιον κυριαρχείται η τεχνική; Δεν μπορώ να απαντήσω.

- Επικυρίαρχη η τεχνική;

Σήμερα φαίνεται ότι είναι το κυρίαρχο στοιχείο. Υπάρχει έως και μια τεχνική των φαντασιώσεων. Ο κινηματογράφος, η ίδια μας η ζωή είναι μια μορφή τεχνικής. Είναι σαν αυτό που ακούω από τους φοιτητές, να λένε «έκανα έρωτα» χρησιμοποιώντας τη λέξη «κάνω» σαν να έκαναν ένα σκαμνί ως μαραγκοί…

- Αν τελειώνει η φιλοσοφία, μετά τι;

Η εποχή μας έχει πέσει χαμηλά και η φιλοσοφία ζει το τέλος της. Μετά από αυτήν υπάρχει χώρος για μια ανοιχτή ποιητική σκέψη.

- Τι είναι ο Θεός;

Η πορεία του κόσμου η ίδια έκανε να φανεί ένας Θεός. Λέω συχνά ότι ο Θεός είναι μια μορφή και μια μάσκα του κόσμου.

- Τι κρατά ζωντανή τη σκέψη σας;

Η αναζήτηση, στη ζωή και στη σκέψη, της σύγκλισής τους και η αδυναμία της απόλυτης συνέπειας.

- Είναι ποιοτικό κριτήριο για σας η συνέπεια ζωής και έργου σε έναν στοχαστή;

Θα έπρεπε να είναι. Αλλά βλέπουμε ότι μεγάλοι, τεράστιοι φιλόσοφοι σαν τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη είχαν την κουταμάρα να νομίζουν ότι οι δούλοι ήταν φύσει δούλοι. Κοντύτερα σε μας βρίσκεται ο Χάιντεγκερ και η τόσο ύποπτη σχέση του για ένα διάστημα με το ναζισμό.

Η συνέπεια είναι μια απαίτηση την οποία βρίσκω πιο πολύ στους μεγάλους ποιητές σαν τον Χέλντερλιν και τον Ρεμπώ.

- Τι υπηρετεί σήμερα η φιλοσοφία;

Δεν μπορεί να υπηρετήσει τίποτα και κανέναν. Σήμερα, ως πλανητική σκέψη μπορεί να τα θέσει όλα υπό ερώτηση και να δώσει αινιγματικές απαντήσεις.

- Τι θα νέκρωνε τη σκέψη μας;

Η έλλειψη του παιχνιδιού.

- Το παιχνίδι…

Ας θέσουμε πρώτα μια ερώτηση: πώς ξετυλίγεται ο κόσμος; Δεν θα έλεγα τι είναι ο κόσμος, γιατί τότε τον καθιστούμε στατικό. Οι μεν λένε προϊόν της ιδέας, οι άλλοι λένε προϊόν της ύλης, άλλοι λένε δημιούργημα του Θεού, άλλοι λένε φαντασίωση του ανθρώπου. Ολα αυτά είναι νοήματα που δίνουμε σαν να βρισκόμαστε έξω από τον κόσμο, ενώ ο κόσμος ο ίδιος ξετυλίγεται χωρίς νόημα, χωρίς γιατί και επειδή, σαν παιχνίδι.

- Τι είναι ο χρόνος;

Ενα κεντρικότατο θέμα του στοχασμού, που κινητοποιεί και συντρίβει κάθε στοχασμό.

- Λέτε «να μοχθήσουμε να σώσουμε το όνειρο αφού δεν μπορούμε να το πραγματοποιήσουμε»…

Ολοι κινούμεθα και από διάχυτα όνειρα. Τα όνειρα είναι τα ανοίγματα της ζωής μας. Εχουμε να μάθουμε περισσότερα πράγματα από τα όνειρά μας.

- Η μη πραγματοποίησή τους…

Ισως κλονιστεί και η έννοια της πραγματοποίησης. Ισως κάποτε καταλάβουμε ότι το «πραγματοποιώ» σημαίνει συγχρόνως και συντρίβομαι.

- Γιατί υποφέρει ο άνθρωπος;

Διότι δεν είναι το όλον. Είναι ένα τμήμα του.

- Θα μπορούσε να είναι αλλιώς;

Δεν θα μπορούσε, αλλά πνίγεται μέσα σε αυτόν τον περιορισμό. Οτι δεν μπορεί να είναι εδώ και κει συγχρόνως…

- Υπάρχει σήμερα κρίση;

Υπάρχει κρίση πολιτισμού, κρίση στον ψυχισμό των ανθρώπων, η οποία εκδηλώνεται σε ολόκληρο τον κόσμο.

Every Time We Say Gooydbye

 " Συνηθίζει κανείς τις συντέλειες του κόσμου"

 ΜΑΡΤΕΝ ΠΑΖ

" Έφτασαν γρήγορα στο θέμα τους.

- Όχι. Υπάρχει μια παρεξήγηση. Η Γκαλαξί δεν ενδιαφέρεται για τα βιβλία σας. Θέλουμε τα δικαιώματα για την προσωπική σας ιστορία.

Καθισμένοι στις πολυθρόνες τους, εκείνος στη μια και εκείνη στην απέναντι πλευρά του χαμηλού τραπεζιού, προσπαθούσαν να κρυφτούν και ταυτόχρονα να ψυχολογήσουν ο ένας τον άλλον. Οι πολυθρόνες τούς υποχρέωναν σε μια πιο χαλαρή στάση που δεν την πολυεπιθυμούσαν. Όλα μες στο σαλόνι συνασπίζονται για να τους κάνουν να εγκαταλείψουν τις επιφυλάξεις. 

- Γράφω ιστορίες. Δεν γράφω την ζωή μου. Υπερεκτιμάτε τις δυνατότητες μου, δεν υπάρχουν δικαιώματα να αγοράσετε. 

- Οι δικηγόροι της Γκαλαξί πιστεύουν το αντίθετο.

Το νομικό τμήμα είχε ετοιμάσει ένα συμβόλαιο. Δεν ήταν παρά ένα ραντεβού προσέγγισης, αλλά ποτέ δεν ξέρεις, ας μην πιαστούμε απροετοίμαστοι. Προσπάθησε να μην σκέφτεται το συμβόλαιο μες στον χαρτοφύλακα που είχε στο πλάϊ του. Το θέμα του συμβολαίου του χτυπούσε στα νεύρα. 

Συναντάς κάποιον, και ίσως η συνάντηση να πηγαίνει καλά, και χοπ βγάζεις στη μέση ένα συμβόλαιο ενενήντα έξι σελίδων με μικρά τυπογραφικά στοιχεία και με ένα σωρό σημειώσεις στο κάτω μέρος της κάθε σελίδας. 

- Δεν ξέρω αν κατέχω τα δικαιώματα της ζωής μου. Πριν τα είχαν οι γονείς μου, αλλά έχουν πεθάνει. Δεν ξέρω ποιός τα κληρονόμησε.

- Εσείς. 

- Αμφιβάλλω.

Οι απαντήσεις της Μαργκό τον ξάφνιαζαν. Εν τούτοις δεν προσπαθούσε να παίξει μαζί του και απαντούσε με ειλικρίνεια.

- Ας δεχτώ τη θεωρία σας, υποχώρησε. Αν πουλήσω τα δικαιώματα για την ιστορία μου, τότε τι πρόκειται να αλλάξει; Η Εταιρεία σας θα γίνει κάτοχος ολόκληρης της ζωής μου; 

- Όχι, μονάχα της μανίας σας να αυτοκτονείτε. 

- Δεν προσπαθείτε να με σώσετε, ελπίζω. Δεν μπορείτε να με σώσετε αφού πάω πολύ καλά. Εκτός όταν είναι πολύ αργά. Και τότε δεν μπορούν πια να με σώσουν. Συμπεραίνω πως δεν έχετε διαβάσει τα βιβλία μου.

Είχαν διαγράψει τα ουσιώδη σημεία του σεναρίου. Αφού σκούπισε τη βροχή από το χαρτί, έξυσε το μολύβι και το έσφιξε ανάμεσα στα δάχτυλα.

Κοντά στο μπαρ, ένας πιανίστας έπαιζε κομμάτια του Κολ Πόρτερ... 

"Every Time We Say Gooydbye"

ΣΥΝΗΘΙΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΣ ΣΥΝΤΕΛΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

του ΜΑΡΤΕΝ ΠΑΖ

Ροζ Φλαμίγκος

Ροζ φλαμίγκος στο Animal Kingdom

Απο εδώ οι πεθαμένοι, από εκεί τα φαντάσματα

Οι πολίτες είπαν «όχι» στον δικομματισμό αλλά και σε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης

Του Δημοσθένη Κούρτοβικ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 19 Μαΐου 2012

Ας το δούμε κι αλλιώς. Ας πούμε ότι τα δύο τέως μεγάλα κόμματα συγκέντρωσαν μαζί γύρω στο 50 - 55% των ψήφων και σχημάτισαν κυβέρνηση συνεργασίας με άνετη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Πώς θα μας φαινόταν αυτό; Πέρα από τη βέβαιη εντατικοποίηση (ή περαιτέρω εκτράχυνση) του «αντιμνημονιακού αγώνα», δεν θα παραπονιόμασταν άραγε και πάλι, επειδή ο λαός διαιώνισε, έστω υπό τον φόβο της ακυβερνησίας, την κυριαρχία δύο κομμάτων φθαρμένων και διεφθαρμένων, απαξιωμένων στην ίδια τη συνείδησή του και πασιφανώς ανίκανων ν' αποβάλουν την παραδοσιακή πολιτικάντικη νοοτροπία τους;

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου έθαψαν ένα πτώμα που έμενε άταφο από καιρό και μόλυνε την ατμόσφαιρα με την αποφορά του. Αυτό που αποχαιρέτησαν δεν ήταν απλώς ο δικομματισμός αλλά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της Μεταπολίτευσης, συμπεριλαμβανομένου του τρίτου μεγάλου και μόνου απλανούς πόλου του, του ΚΚΕ, το οποίο έμεινε καθηλωμένο στα συνήθη ποσοστά του μέσα σ' ένα κλίμα πρωτοφανούς κοινωνικής αναταραχής, που θα νόμιζε κανείς ότι θα τα εκτίνασσε.

Οι τρεις μεγάλες «εκπλήξεις» των εκλογών (τα εισαγωγικά υποδηλώνουν, ας μου επιτραπεί η παρένθεση, ότι για τον γράφοντα δεν αποτέλεσαν εκπλήξεις) ήταν τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της Χρυσής Αυγής. Αυτοί οι τρεις σχηματισμοί όχι μόνο κατέκτησαν ισχυρή κοινοβουλευτική παρουσία αλλά και είναι, πράγμα πολύ σημαντικότερο, τα τρία πρώτα κόμματα στις επιλογές των νέων, ηλικιακά, ψηφοφόρων. Η βαθύτερη διαχωριστική γραμμή στις εκλογές της 6ης Μαΐου δεν ήταν μεταξύ «μνημονιακών» και «αντιμνημονιακών» κομμάτων αλλά μεταξύ παλιών (γερασμένων) κομμάτων και της αναζήτησης ενός νέου πολιτικού αστερισμού. Πίσω από την απόρριψη του Μνημονίου βρίσκεται η απόρριψη τόσο του μεταπολιτευτικού πολιτικού λόγου, σε όλα τα χρώματα της κομματικής παλέτας, όσο και των μεταπολιτευτικών μεθόδων άσκησης της εξουσίας. Το επιχείρημα που ακούγεται συχνά, ότι η άρνηση προέρχεται από οργισμένους πρώην πελάτες του συστήματος, τους οποίους αυτό δεν έχει πια τη δυνατότητα να εξυπηρετήσει, είναι μάλλον ηθικής παρά πολιτικής φύσεως και παραβλέπει την ουσία του ζητήματος: ο πελάτης που δεν έχει πια να περιμένει τίποτε από τον πάτρονά του μπορεί επιτέλους να εκφράσει την αληθινή γνώμη και τ' αληθινά αισθήματά του γι' αυτόν.

Από την άλλη, το νέο δεν έχει απαραίτητα ενιαίο περίγραμμα και ξεκάθαρο προσανατολισμό. Ούτε είναι απαραίτητα ευπρόσδεκτο. Προπαντός, δεν είναι απαραίτητα καινούργιο. Η νεανική του πρόσοψη μπορεί να κρύβει πίσω της παλιές ιδεοληψίες και αταβιστικά αντανακλαστικά. Οι τρεις θριαμβευτές των εκλογών, όσο κι αν διαφέρουν μεταξύ τους, μοιράζονται τουλάχιστον ένα γνώρισμα: τη βίαιη ρητορική, με ακραίους, πρωτάκουστους μετά το 1974 όρους καταγγελίας του πολιτικού αντίπαλου («προδότες», «γερμανοτσολιάδες», απειλές για κρεμάλες κ.λπ.), που, μαζί με συναφείς αναφορές για «νέα Κατοχή» και «νέο ΕΑΜ» από τη μια μεριά, εθνοφυλετική καθαρότητα από την άλλη, παραπέμπουν άμεσα σ' ένα ερεβώδες παρελθόν, αλλά φαίνονται ελκυστικοί σε γενιές ψηφοφόρων που δεν έχουν βιώσει κάτι χειρότερο από το παράλυτο μεταπολιτευτικό σύστημα.

Οι εκλογές της 6ης Μαΐου κατέρριψαν έναν μύθο: ότι η Χρυσή Αυγή αντλεί τη δύναμή της κυρίως από το κοινωνικό έργο της σε συνοικίες μεγάλων αστικών κέντρων που δοκιμάζονται από την παραβατικότητα των λαθρομεταναστών. 

Η Χρυσή Αυγή σημείωσε τα υψηλότερα ποσοστά της σε περιοχές που δεν έχουν ιδιαίτερα προβλήματα αυτού του είδους, από τη Μακεδονία ώς τη νότια Πελοπόννησο. Η αλήθεια, που δεν θέλουμε να παραδεχτούμε, είναι ότι υπάρχει από καιρό στην Ελλάδα ένα ισχυρό ρεύμα ξενοφοβίας, ρατσισμού, μιλιταριστικής νοοτροπίας και νοσταλγίας γι' αυταρχική διακυβέρνηση. Ώς πρόσφατα διαχεόταν στα «καθωσπρέπει» κόμματα και γινόταν έτσι αφανές. Με το φυλλορρόημά τους, όμως, αυτονομήθηκε και, επιπλέον, ενισχύθηκε βρίσκοντας απήχηση σε κατά βάση απολιτικούς νέους, που σαγηνεύονται από τον αντισυστημικό τσαμπουκά οργανώσεων όπως η Χρυσή Αυγή. Το περιβόητο «εγέρθητω», με γραμματική και ύφος μπρούτου επιλοχία, μπορεί και να ηδόνισε τέτοια άτομα, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι ήταν σε θέση ν' αναγνωρίσουν τον γλωσσικό βαρβαρισμό.

Τσαμπουκά, με διαφορετικό ιδεολογικό πρόσημο, εκπέμπει και ο ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που οι δικές του ιδεοληψίες, ειδικά στο μεταναστευτικό, πρόσφεραν στη Χρυσή Αυγή γόνιμο έδαφος για την ανάπτυξή της. 

 Επικοινωνιακά, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Τσίπρας. Με θράσος ανάγωγου νεανία, λουκ που θυμίζει κάτι από Έλβις Πρίσλεϊ και κάτι από Τεντέν, λενινιστικό λεξιλόγιο, αλλά εμφανή άγνοια από πολιτική Ιστορία, πρόσωπο που περνάει με την ευκολία ηθοποιού από το αφράτο χαμόγελο του μπούλη στο τραχύ και στεγνό ύφος του αγκιτάτορα, παντελή έλλειψη ιστορικής αίσθησης, ο Τσίπρας είναι η πολιτική έκφραση μιας πικάντικης μεταμοντέρνας σαλάτας, που είναι φυσικό να έχει πέραση σε νέους ανθρώπους μεγαλωμένους με τέτοια πολιτισμικά πρότυπα.

Η επαναλαμβανόμενη διακήρυξή του ότι ο λαός δεν αντέχει άλλο το Μνημόνιο μπορεί και ν' απηχεί την πραγματικότητα. Εξαρτάται από το πόσο χαμηλά ή πόσο ψηλά βρίσκεται το όριο των αντοχών του ελληνικού λαού. Αυτό θα το δούμε σύντομα. Ώς τότε, ας κρατήσουμε την είδηση που ήρθε πρόσφατα από τη βόρεια Ελλάδα, όπου η στατιστική ανεργία σπάει ρεκόρ: στη ζήτηση εργατικών χεριών για τη συγκομιδή των ροδακίνων ανταποκρίθηκαν 4.885 Αλβανοί και 19 Έλληνες… 

http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4722049

" Στην Ευρώπη κυριαρχεί η πρωτόγονη ιδέα, ότι η σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία και λιτότητα θα οδηγήσουν την Ελλάδα στην ανάπτυξη"

Εξοδος από το ευρώ; Λιτότητα δίχως τέλος

«Οι αποτιμήσεις κάθε είδους αξιών και περιουσιακών στοιχείων θα κατέρρεαν την ώρα που ο πληθωρισμός θα κάλπαζε συντρίβοντας την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων, ενώ οι καταθέσεις θα "δραπέτευαν" μαζικά στο εξωτερικό "στεγνώνοντας" την ελληνική αγορά από ρευστότητα»

Του Γιώργου Ι. Μαύρου

«Η Ελλάδα μπορεί να βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού, όμως, η πτώση της δεν είναι αναπόφευκτη. Αρκεί να συνειδητοποιήσει ότι κι η σωτηρία της περνά μέσα από το ευρώ και παραμένοντας εκεί να δώσει τη μάχη για να ανατρέψει τις καταστροφικές πολιτικές που την οδήγησαν στο σημερινό της αδιέξοδο». 

Για τον Τζέιμς Γκαλμπρέιθ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα:  

όσο ανοησία είναι η επιμονή στη λιτότητα άλλο τόσο είναι και η αποχώρηση της Ελλάδας από το ευρώ.  

Μιλώντας αποκλειστικά στην «ΗτΣ» ο διάσημος Αμερικανός οικονομολόγος εκφράζει τον αποτροπιασμό του για τη στάση της Γερμανίας: «Είναι απίστευτο που στην Ευρώπη κυριαρχεί η πρωτόγονη ιδέα, ότι η σκληρή δημοσιονομική πειθαρχία και λιτότητα θα οδηγήσουν την Ελλάδα στην ανάπτυξη και θα αποκαταστήσουν την εμπιστοσύνη των αγορών στη χώρα και το ευρώ». Όλο αυτό, σύμφωνα με τον κ. Γκαλμπρέιθ, συγκαλύπτει την πραγματική εξήγηση της συμπεριφοράς της Γερμανίας: τη διάθεση της να τιμωρήσει την Ελλάδα και να την οδηγήσει έξω από την Ευρωζώνη.

Το τρελό, λέει, είναι ότι η προοπτική αυτή δείχνει να έχει οπαδούς και στην Αθήνα! 

Για την Ελλάδα, εξηγεί, η έξοδος από το ευρώ δεν αποτελεί επιλογή με την έννοια ότι αν το πρόβλημά της είναι η καταστροφή και η ύφεση που έχουν προκαλέσει υπερβολική λιτότητα, η επιστροφή στη δραχμή ή σε κάποιο αντίστοιχο νέο νόμισμα, θα οδηγούσε στην ίδια ακριβώς κατάσταση: σε μια λιτότητα δίχως τέλος. 

Η οποία, προσθέτει, ο κ. Γκαλμπρέιθ, θα συνοδευόταν από σοβαρή αποσταθεροποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας:

«Οι αποτιμήσεις κάθε είδους αξιών και περιουσιακών στοιχείων θα κατέρρεαν την ώρα που ο πληθωρισμός θα κάλπαζε συντρίβοντας την αγοραστική δύναμη των Ελλήνων, ενώ οι καταθέσεις θα «δραπέτευαν» μαζικά στο εξωτερικό στεγνώνοντας την ελληνική αγορά από ρευστότητα». Ακόμα και το υποτιθέμενο πλεονέκτημα που θα είχε για την Ελλάδα η έξοδός της από το ευρώ, δηλαδή η δυνατότητά της να υποτιμήσει το νόμισμά της για να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα των προϊόντων της, ακυρώνεται, λέει ο κ. Γκαλμπρέιθ, από το γεγονός ότι οι εξαγωγές της είναι περιορισμένες και η παραγωγική της βάση πολύ μικρή για να αποτελέσει το όχημα που θα σύρει τη χώρα στην ανάπτυξη.

Από την άλλη, με δεδομένο ότι το κόστος της εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ είναι συγκριτικά το μικρότερο από κάθε άλλη χώρα της Ευρωζώνης, οι Ευρωπαίοι δεν φαίνεται να ανησυχούν ιδιαιτέρως για τις επιπτώσεις μιας τέτοιας εξέλιξης. Άλλωστε, τα τελευταία δυο χρόνια, λέει ο κ. Γκαλμπρέιθ ακολούθησαν μια συγκεκριμένη στρατηγική ώστε όταν θα ερχόταν η ώρα του διά ταύτα, δηλαδή μιας πιθανής αποχώρησης από το ευρώ, οι τράπεζές τους να ήταν καλυμμένες. «Εξαρχής ο στόχος τους ήταν η προστασία του τραπεζικού τους συστήματος και να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο γι' αυτές. Εν πολλοίς, το κατόρθωσαν», τονίζει ο Αμερικανός οικονομολόγος και συμπληρώνει: «Αυτό στο οποίο, όμως, δεν έχουν απάντηση ούτε εκείνοι ούτε κανείς άλλος είναι το αν η έξοδος της Ελλάδας πυροδοτήσει ένα ντόμινο καταρρεύσεων στην Ευρωζώνη. 

Το ευρώ δεν μπορεί να αντέξει π.χ. μια έξοδο της Ισπανίας». Επομένως, εξηγεί, το αληθινό ερώτημα δεν είναι αν θα σωθεί η Ελλάδα αλλά αν μπορεί να επιβιώσει το ευρώ.

Η απάντηση που δίνει ο ίδιος είναι «ΝΑΙ». Αρκεί να σταματήσει να πέφτει όλο το βάρος της προσαρμογής τιμωρητικά στους ώμους της πιο αδύναμης πλευράς: των χωρών της περιφέρειας. Σύμφωνα με τον κ. Γκαλμπρέιθ, η καλύτερη πρόταση που έχει ακούσει για τη σωτηρία της Ελλάδας και του ευρώ ήρθε από τα χείλη ενός Έλληνα καθηγητή:

• Το εθνικό χρέος των χωρών - μελών της Ευρωζώνης να μετατραπεί σε ευρωπαϊκό, το οποίο θα αποπληρώνουν τα κράτη-μέλη με επιτόκια που θα εξασφαλίσει γι' αυτά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
• Οι τράπεζες να περάσουν σε ευρωπαϊκό έλεγχο (δηλαδή να τις αναλάβει ως προς την επανακεφαλαιοποίηση, έλεγχο και διοίκηση το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοοικονομικής Σταθερότητας - EFSF).
• Να αξιοποιηθεί η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων στο πλαίσιο εκπόνησης ενός μεγαλόπνοου αναπτυξιακού σχεδίου για την Ευρώπη που θα έχει ως βασικούς άξονες τις επενδύσεις σε υποδομές και την εξισορρόπηση της ενδοε-ευρωπαϊκής ανταγωνιστικότητας.

Στα παραπάνω σημεία, τα οποία τον βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο, ο κ. Γκαλμπρέιθ έρχεται να προσθέσει ένα ακόμα:

• Τη δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού ασφαλιστικού συστήματος, το οποίο εκτιμά ότι θα ήταν πολύ πιο αποτελεσματικό από τα επιμέρους εθνικά συστήματα ασφάλισης και θα είχε καταλυτικά ενοποιητική επίδραση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως είχε συμβεί με την «παναμερικανοποίηση» του ασφαλιστικού συστήματος στις ΗΠΑ τη δεκαετία του '30.

Προτάσεις υπάρχουν, τονίζει ο Αμερικανός οικονομολόγος. Αυτό που λείπει για την ώρα, λέει, είναι η πολιτική βούληση κυρίως από την πλευρά της Γερμανίας, η κυβέρνηση της οποίας μοιάζει να έχει «ως μοναδική προτεραιότητά της την εξυπηρέτηση των πιστωτών». Οι δε διακηρύξεις του Βερολίνου για περαιτέρω ευρωπαϊκή ενοποίηση, προσθέτει, είναι άστοχες. Εστιάζουν σε μακροπρόθεσμες προοπτικές, όπως δημιουργία ενός πανευρωπαϊκού υπουργείου Οικονομικών, ενιαίας δημοσιονομικής πολιτικής ακόμα και ευρωπαϊκής κυβέρνησης. 

Στο μεταξύ, όμως, και «μέχρι να πραγματοποιηθούν όλα αυτά, το ευρώ θα έχει διαλυθεί...»

Who is Who

Ο Τζέιμς Κένεθ Γκαλμπρέιθ αντιπροσωπεύει μια από τις σπάνιες εκείνες φορές που ο υιός δεν χάνεται στη σκιά του πατέρα. Υιός ενός «θρύλου» της οικονομικής επιστήμης, του Τζον Κένεθ Γκαλμπρέιθ, ακολούθησε τον ίδιο δρόμο με τον πατέρα του και από την έδρα του στο πανεπιστήμιο του Τέξας διαπρέπει ως ένας από τους πλέον επιφανείς οικονομολόγους των ΗΠΑ και κορυφαίος εκπρόσωπος της «αριστερής» σκέψης στην οικονομική επιστήμη. Θεωρείται παγκόσμια αυθεντία σε θέματα ανισοτήτων και είναι μέλος της εκτελεστικής επιτροπής της Παγκόσμιας Ένωσης Οικονομικών που ιδρύθηκε το 2011. Το τελευταίο του βιβλίο κυκλοφόρησε πρόσφατα με τίτλο «Ιnequality and Instability: A Study of the World Economy Just Before the Great Crisis (στμ. Ανισότητα και Αστάθεια: Μια Μελέτη της Παγκόσμιας Οικονομίας Λίγο Πριν τη Μεγάλη Κρίση») από τις εκδόσεις Oxford University Press.

http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12336&subid=2&pubid=112866101

..................................................

ΤΙ ΛΕΕΙ ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ 

- Δεν έχουμε εθνικό σχέδιο "plan B "

- Το σχέδιο «plan B» της τρόϊκα σε περίπτωση αναδιαπραγμάτευσης


Η τρόικα αναμένεται να ακολουθήσει σκληρή γραμμή σε πολιτικό επίπεδο. Ηδη ανακοίνωσε δημόσια ότι δεν πρόκειται να έρθει στην Αθήνα πριν από τις εκλογές του Ιουνίου και ώσπου να σχηματιστεί κυβέρνηση.

Ωστόσο στο παρασκήνιο έγινε γνωστό ότι κατά τη διάρκεια της τελευταίας προσπάθειας του Προέδρου της Δημοκρατίας για τον σχηματισμό οικουμενικής κυβέρνησης διεμήνυσε στην Αθήνα ότι υπάρχει έτοιμο σχέδιο για επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου υπό τρεις όρους:

1. Τη χρονική μετατόπιση όλων των υποχρεώσεων της Ελλάδας και της εκπλήρωσης των στόχων για έναν χρόνο.

2. Την καταβολή του συνόλου της δανειακής βοήθειας (14,1 δισ. ευρώ) ως τον Σεπτέμβριο ώστε να αποκατασταθεί άμεσα η ρευστότητα στην οικονομία.

3. Το νέο πρόγραμμα θα δίνει έμφαση στις διαρθρωτικές αλλαγές και θα «παγώνει» κάθε μέτρο αύξησης της φορολογίας και της περικοπής μισθών και συντάξεων.

http://www.tovima.gr/afieromata/elections2012/article/?aid=458574

Μ' ενδιαφέρει η τύχη της δημοκρατίας μας.

Δημοκρατία χωρίς δημοκράτες;

 Του Δημοσθένη Κούρτοβικ

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Σάββατο 05 Μαΐου 2012

" Τα κόμματά μας, παλιά και νεοπαγή, θυμίζουν αποκεφαλισμένα κοτόπουλα που τρέχουν ακόμα κι επιμένουν μάλιστα να τσακώνονται, λίγο πριν σωριαστούν νεκρά. Δεν μ' ενδιαφέρει η τύχη τους, χωριστά. 

Μ' ενδιαφέρει όμως η τύχη της δημοκρατίας μας."

   

Στην πολιτική ζωή, όπως και στην προσωπική, υπάρχουν γεγονότα που περνούν απαρατήρητα ή φαίνονται ασήμαντα τη στιγμή που συμβαίνουν, αλλά κάποια στιγμή αργότερα διαπιστώνουμε ότι κυοφορούσαν το μέλλον μας. Οι «συνέπειες της παλαιάς ιστορίας», για να κοπιάρουμε τον Βιζυηνό, μπορεί ν' αργήσουν να εκδηλωθούν, αλλά, όταν έρθει η ώρα τους, γίνονται σεισμός που σμπαραλιάζει τις ιδέες και τις συνήθειές μας.

Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα και είναι πολύ πιθανό να επισφραγιστεί στις αυριανές εκλογές είναι κάτι που είχε προαναγγελθεί τους πρώτους κιόλας μήνες της Μεταπολίτευσης, μόνο που τα μάτια και τ' αυτιά μας είχαν τότε φίλτρα που έβαζαν φραγή στον οιωνό.

Τον τελευταίο καιρό συγκρίνεται ανήσυχα η σημερινή πολιτικοκοινωνική κατάσταση της χώρας μας με την επιθανάτια φάση της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.

Αν και υπάρχει πάντα πρόχειρο το αντεπιχείρημα (που μερικές φορές χρησιμοποιείται με απαράδεκτη μακαριότητα) ότι η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται, πολύ περισσότερο σε χώρες με διαφορετική δομή και κουλτούρα, οι αναλογίες είναι υπερβολικά χτυπητές για να τις παρακάμψει κανείς: θηριώδης ανεργία κι εξαθλίωση, αισθήματα εθνικής ταπείνωσης και οργής για τους επαχθείς όρους που επέβαλαν οι ξένοι (εκεί οι νικητές του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, εδώ οι διεθνείς δανειστές), ραγδαία ριζοσπαστικοποίηση των μεσαίων στρωμάτων προς τα άκρα του πολιτικού φάσματος, καθημερινή βία στους δρόμους, ασυνεννοησία των δημοκρατικών δυνάμεων ακόμα και μπροστά στον κίνδυνο ανατροπής της δημοκρατίας.

Ας προστεθεί σε όλα αυτά και μια άλλη, παράδοξη ομοιότητα: 

τα πράγματα χειροτέρευαν τη στιγμή που έδειχναν να καλυτερεύουν. Δεν εμπόδισε την πυραυλική εκλογική άνοδο των εθνικοσοσιαλιστών το ότι η Γερμανία, λίγο πριν, είχε απαλλαγεί από το σύνολο σχεδόν των υπολειπόμενων (ακόμα τεράστιων) υποχρεώσεών της σε πολεμικές αποζημιώσεις, όπως σ' εμάς το κούρεμα του χρέους με το PSI δεν εμπόδισε την περαιτέρω ενίσχυση, τουλάχιστον δημοσκοπικά, των ακραίων πολιτικών σχηματισμών.

Ωστόσο, η βαθύτερη και γι' αυτό ανησυχητικότερη ομοιότητα βρίσκεται αλλού.

Ο ιός που κατέλυσε τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν εγγεγραμμένος εξαρχής στον γενετικό κώδικά της, όπως και ο ιός που απειλεί τη δική μας δημοκρατία της Μεταπολίτευσης.

Από τη γέννησή της, η Δημοκρατία της Βαϊμάρης ήταν ουσιαστικά μια δημοκρατία χωρίς δημοκράτες. 

Τα περισσότερα πολιτικά κόμματα την έβλεπαν, καθένα από τη δική του σκοπιά, ως ένα προσωρινό και όχι άξιο προάσπισης καθεστώς, και το ίδιο αισθανόταν ένα πολύ μεγάλο μέρος του πληθυσμού.

Κακά τα ψέματα, κάτι παρόμοιο ισχύει και για τη δική μας Μεταπολίτευση.

Ας θυμηθούμε τη δήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου λίγο μετά την πτώση της Χούντας ότι «άλλαξε το νατοϊκό καθεστώς κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς», θέση που όρισε τη νοοτροπία του ΠΑΣΟΚ για τουλάχιστον μια δεκαετία.

Για το ΚΚΕ και άλλες εκφράσεις της Αριστεράς η Μεταπολίτευση ήταν μια παρένθεση πριν από την επανάσταση, που τότε φαινόταν κοντά (ακόμα και στις εκλογές της 18 Οκτωβρίου 1981 το ΚΚΕ έθετε ως ελάχιστο στόχο του το 17 %, την ίδια στιγμή που οι οπαδοί του ΠΑΣΟΚ φώναζαν εν χορώ στο Σύνταγμα «Στις 18 σοσιαλισμός»!). 

Αλλά και για το μεγαλύτερο μέρος της Δεξιάς εκείνης της εποχής το μεταπολιτευτικό σύστημα σήμαινε, ή όφειλε να σημαίνει, τη συνέχιση της δικής της μετεμφυλιακής κυριαρχίας με τους όρους μιας ντεμί και υπό αίρεση δημοκρατίας.

Τέλος, αν δεν θέλουμε να εξακολουθήσουμε να κοροϊδευόμαστε, πρέπει ν' αναγνωρίσουμε ότι μεγάλες μερίδες του ελληνικού λαού συμμερίζονταν αυτή τη δυσπιστία, ακηδία ή και ανοιχτή περιφρόνηση για την αλλαγή που έφερε η τομή του 1974.

Μπορεί να υπήρξε αργότερα μια κάποια τροποποίηση αυτής της στάσης, αλλά ήταν παθητική, συνδεόταν άμεσα με την καταναλωτική ευφορία της εποχής των παχιών αγελάδων κι εξάλλου δεν αγκάλιαζε όλες τις δυνάμεις που εκπροσωπούνταν στη Βουλή.

Επιπλέον, η διάχυτη αντίληψη ότι η «αστική δημοκρατία» και το κράτος δικαίου δεν παρέχουν αρκετές ελευθερίες και αρκετά δικαιώματα, όπως τα εννοούσαν τα διάφορα άτομα, σόγια και ομάδες, εκτίναξε τις πελατειακές συναλλαγές, υποδαύλισε τη συντεχνιακή ασυδοσία και νομιμοποίησε de facto κάθε μέθοδο διεκδίκησης.

Έτσι, όταν ενέσκηψε ο Αρμαγεδδών της χρεοκοπίας, κατέρρευσε η αβαθύρριζη κι εύθραυστη δημοκρατική συναίνεση του όψιμου σταδίου της Μεταπολίτευσης. 

Δεν αναδείχτηκαν μόνον οι παθογένειες της διαχείρισης της εξουσίας από τα κόμματα που την άσκησαν αλλά ήρθαν στην επιφάνεια, με πολλαπλασιασμένη ένταση, και οι παθογένειες ολόκληρης της πολιτικής κουλτούρας, του συνόλου των πολιτικών ηθών και νοοτροπιών που σφράγισαν αυτό το κεφάλαιο της νεοελληνικής ιστορίας.

Το ερώτημα αν έχουμε κι εδώ μια δημοκρατία χωρίς δημοκράτες, όσο προκλητικό κι αν φανεί σε πολλούς, δεν είναι άτοπο.

Οσα παρακολουθήσαμε την προεκλογική περίοδο δεν αφήνουν πολύ περιθώριο για αισιοδοξία. Ενα πολιτικό σύστημα μπορεί ν' αναγεννηθεί είτε με την εκτεταμένη αυτοκάθαρση των παλιότερων κομμάτων είτε με τη δυναμική ανάδυση πραγματικά καινούργιων πολιτικών φορέων. Δεν βλέπουμε ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Τα κόμματά μας, παλιά και νεοπαγή, θυμίζουν αποκεφαλισμένα κοτόπουλα που τρέχουν ακόμα κι επιμένουν μάλιστα να τσακώνονται, λίγο πριν σωριαστούν νεκρά.

Δεν μ' ενδιαφέρει η τύχη τους, χωριστά. Μ' ενδιαφέρει όμως η τύχη της δημοκρατίας μας.

http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4718011

Μέρκελ: "Χαλάρωσε το μυαλό σου.."

 Ομπάμα - Ολάντ: Μέτωπο για ανάπτυξη στην Ελλάδα

Για την ανάγκη παραμονής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη συμφώνησαν ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα και ο Γάλλος ομόλογός του, Φρανσουά Ολάντ, οι οποίοι συζήτησαν και για την ανάγκη άμεσου τερματισμού της κρίσης που μαστίζει τη χώρα μας και άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Μετά τη συνάντηση, ο κ. Ολάντ τόνισε μάλιστα ότι υπάρχει σύγκλιση στις απόψεις της Γαλλίας και των Ηνωμένων Πολιτειών για την ανάπτυξη, η οποία είναι απαραίτητη για να κτυπηθεί η ύφεση που σαρώνει πολλές χώρες της Ευρώπης.

Είναι φανερό από τις δηλώσεις των δύο ηγετών και από την ενημέρωση που ακολούθησε τη συνάντηση ότι η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες θα συμπήξουν κοινό μέτωπο για την αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής κρίσης, η οποία κινδυνεύει να επεκταθεί σε παγκόσμιο επίπεδο, λόγω της απραξίας του Βερολίνου και των Βρυξελλών. Σημειώνεται ότι οι κ. Ολάντ και Ομπάμα έχουν «ιδεολογική συγγένεια» η οποία διευκολύνει την αλληλοσυνεννόηση και τη συνεργασία....

 http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=12337&subid=2&pubid=112866393


Φ. Κουβέλης: «η Μέρκελ βρίσκεται σε ένα ιδιότυπο πολιτικό κενό». 

- Στο θέμα του δημοψηφίσματος που πρότεινε η Άγκελα Μέρκελ για την παραμονή ή όχι της Ελλάδας στο ευρώ,

  " Θέλει να δημιουργήσει διλήμματα"

«Να μην παμε σε ένα κακέκτυπο νέου δικομματισμού»  

λέγοντας ότι από τη μία πάει να δημιουργηθεί ένας πόλος με τους Βενιζέλο και Σαμαρά, τους οποίους χαρακτήρισε υπαίτιους για τη σημερινή κατάσταση και από την άλλη ο πόλος της λαϊκίστικης αριστεράς. 

Σημείωσε ότι η ΔΗΜΑΡ είναι ο τρίτος πόλος που λέει άμεσα μέτρα για την αναπτυξιακή πολιτική και άμεση, συστηματική, σκληρή διαπραγμάτευση από την πλευρά της Ελλάδας για αποδέσμευση και απαγκίστρωση από το μνημόνιο. «Όλα τα άλλα είναι εύκολος λαϊκισμός»